Wijn.org · Gastartikel

Duurzaamheid in Niagara is geen synoniem van bio

Hoe kies je een fles wijn? Op prijs, op streek, op een opvallende naam of een etiket, of zoek je wijn die duurzaam is gemaakt?

Wijnen uit de Niagara Peninsula horen bij een grote economische keten. Ze leveren meer dan 1 miljard Canadese dollar aan het provinciale BBP en duizenden banen in landbouw, toerisme en horeca. Die keten moet weerbaar blijven.

Wat betekent duurzaamheid dan echt voor de wijnwereld?

Vier woorden die niet hetzelfde zijn

Elk wijnbouwgebied schrijft eigen regels. In grote lijnen is duurzame wijn gemaakt met minder milieudruk, zuiniger water en energie, eerlijke arbeid en een bedrijf dat ook voor de volgende generatie kan blijven bestaan.

Biologische teelt is een wettelijk geregeld systeem dat chemische en synthetische input wil weglaten. Canadese voorbeelden zijn EcoCert, Pro-Cert, Pacific Agricultural Certification Society en Fraser Valley Organic Producers Association.

Biodynamische teelt laat die input ook weg en behandelt het bedrijf als een levend systeem van planten en dieren. In Canada is Demeter International de certificerende organisatie.

Regeneratieve teelt wil ecosystemen herstellen, niet alleen in stand houden. Bodemgezondheid staat voorop: minder verstoring, groenbemesters, levende wortels, vaak ook vee. Canada heeft geen officiële wettelijke definitie en geen erkende regeneratieve certificering.

In Ontario is duurzame wijnbouw breder. Gerichte niet-biologische behandelingen mogen als het nodig is. Daarnaast kijkt het programma naar ecosysteem, koolstof, waterhergebruik en sociale eisen. De programma’s heten Sustainable Winegrowing British Columbia en Sustainable Winegrowing Ontario. Zoek het groene blad op het achteretiket.

Chili, Nieuw-Zeeland, Oostenrijk

Wereldwijd worden Chili, Nieuw-Zeeland en Oostenrijk vaak genoemd om hoge eisen. De Wines of Chile Sustainability Code toetst 346 punten over wijngaard, kelder en botteling, toerisme, en sociaal werk en arbeid.

Sustainable Winegrowing New Zealand begon in 1995. Onafhankelijke audits en jaarcijfers gaan over bodem, water, gewasbescherming, afval, mensen en klimaat. Het dekt ongeveer 98 procent van het wijngaardareaal van het land.

Oostenrijk valt onder strenge EU-regels en eigen milieuwet. Ongeveer 25 procent van het wijngaardareaal is biologisch.

Ontario: een groen blad, en een debat

In Ontario zijn 48 producenten of wijnhuizen en 169 wijngaarden duurzaam gecertificeerd. Onafhankelijke auditors kijken elk jaar. Sommige telers vinden de lat nog te laag.

Harald Thiel van Hidden Bench, biologisch en EcoCert, zegt dat de deelname traag op gang kwam tot grotere huizen de norm in koopcontracten zetten. Hij ziet de huidige duurzaamheidsnorm als een minimum. Hij wil herbiciden zoals glyphosaat, ook verkocht als Roundup, van de toegestane lijst. Telen zonder die middelen kost meer, dus is een andere erkenning misschien nodig.

Bill Redelmeier van Southbrook Vineyards, biodynamisch en Demeter, steunt Sustainable Winegrowing Ontario vanaf het begin. Hij wil het nog strenger, breder en bekender in de winkel. Hij noemt SWO een eerste stap: de hoofdregel is dat je de wet op pesticiden volgt. Middelen zoals Roundup en Captan blijven toegestaan. Toen SWO overstapte op betaalde controle door een derde, stapten veel leden uit. Bedrijven concurreren al met goedkopere flessen zonder keurmerk.

De vraag van Redelmeier aan de koper is eenvoudig. Als een wijnhuis duurzaamheid niet steunt, waarom zou jij dat huis dan steunen?

Black Bank Hill: regenwater, compost, een inheemse blik

Jonathan McLean, wijnmaker bij Black Bank Hill, werkt aan een master Duurzaamheid aan Brock University. Hij is lid van de Mohawks at the Bay of Quinte, Bear Clan, en herontdekt die lijn via zijn vader. Hij hielp het duurzame wijnbouwprogramma van Brits-Columbia opzetten. In Ontario vond hij duurzaamheid meer een nagedachte dan een doel.

In de Okanagan zag hij later een gemiste kans. First Nations bezitten daar een groot deel van de wijngaarden, onder meer Nk’Mip Cellars in Osoyoos, maar het programma in Brits-Columbia had hen niet geraadpleegd. Hij werkt nu aan een basis die koloniale wetenschap en inheemse wetenschap vlecht, vaak twee-ogen-kijken genoemd. Dat programma is nog jaren weg. Hij let erop dat hij kennis niet wegneemt zonder iets terug te geven.

Bij Black Bank Hill komt kelderwater en schoonmaakwater uit regen. Droesem en vaste resten gaan terug naar de wijngaard, niet in de septic tank. Bladeren uit de buurt worden compost. In het voorjaar mengt hij die met biologische mest. Hij bouwt habitat voor boerenzwaluwen en een medicijntuin. Hij trommelt tussen de stokken en houdt een ceremonie voor het planten, om inleving te oefenen. In de duurzaamheidswetenschap, zegt hij, is inleving wat mensen naar beter milieugedrag duwt.

De moderne wijnbouw is volgens hem samengeperst tot pesticiden, meststoffen en water. Het perceel was ooit moeras. Een wijngaard blijft een monocultuur. Zijn langere doel is een lokale kring van telers die gereedschap en kennis delen, ook met inheems bestuur.

Wat de koper kan doen

Wijnhuizen bottelen wat ze denken te verkopen. Kopers kiezen nog steeds. Zoek keurmerken die je vertrouwt: biologisch, biodynamisch, of het groene blad van een duurzaamheidsprogramma, en weet dat die merken geen synoniemen zijn.

Lidija Biro schrijft over wijn en reizen op divine-vines.ca. DipWSET. Niagara-on-the-Lake, Ontario. Eerst verschenen in juni 2026 in Wines in Niagara. Hier als gastartikel, met één kleinere foto. De oorspronkelijke fotoreeks blijft op die pagina.

Sustainable winegrowing in Niagara, it is complicated

How do you choose a bottle of wine? By price, by region, by an interesting name or label, or are you looking for wine made sustainably?

Wines from the Niagara Peninsula sit in an economic supercluster. They generate more than 1 billion Canadian dollars for the provincial GDP and thousands of jobs in agriculture, tourism and hospitality. That industry needs to stay resilient.

So what does sustainability really mean for the world of wine?

Four words that are not the same

Each wine region writes its own rules. In broad terms, sustainable wine uses methods that lower environmental impact, conserve water and energy, support fair labour and keep farms economically viable for the next generation.

Organic farming is a regulated system that aims to drop chemical and synthetic inputs. Canadian examples include EcoCert, Pro-Cert, Pacific Agricultural Certification Society and Fraser Valley Organic Producers Association.

Biodynamic farming also drops those inputs, and treats the farm as a living system of plants and animals. In Canada the certifying body is Demeter International.

Regenerative farming tries to restore ecosystems, not only keep them as they are. Soil health comes first: less disturbance, cover crops, living roots, and often livestock. Canada has no official legal definition and no accredited regenerative certification.

In Ontario, sustainable viticulture is broader. It allows the strategic use of some non-organic treatments when needed, and it also looks at ecosystem health, carbon, water recycling and social equity. The programmes are Sustainable Winegrowing British Columbia and Sustainable Winegrowing Ontario. Look for the green leaf on the back label.

Chile, New Zealand, Austria

Globally, Chile, New Zealand and Austria are often named for high standards. The Wines of Chile Sustainability Code checks 346 requirements across vineyard, winery and bottling, tourism, and social and labour work.

Sustainable Winegrowing New Zealand started in 1995. Independent audits and annual data cover soil, water, plant protection, waste, people and climate. It covers about 98 percent of the country’s vineyard area.

Austria sits under strict EU and national eco-rules. Roughly 25 percent of its vineyard area is organic.

Ontario: a green leaf, and a debate

Across Ontario, 48 producers or wineries and 169 vineyards are certified sustainable. Independent auditors check them each year. Some growers still find the bar too low.

Harald Thiel of Hidden Bench, organic and EcoCert, says uptake was slow until larger wineries put the standard into purchase contracts. He treats the current sustainability standard as a minimum. He wants herbicides such as glyphosate, also sold as Roundup, taken off the permitted list. Growing without those herbicides costs more, he notes, so a different recognition may be needed.

Bill Redelmeier of Southbrook Vineyards, biodynamic and Demeter, has supported Sustainable Winegrowing Ontario from the start. He still wants it more rigorous, broader and better known in the shop. He calls SWO a first step: the main demand is that you obey the pesticide laws. Products such as Roundup and Captan remain allowed. When SWO moved to paid third-party certification, many members left. Farms already compete with cheaper bottles that carry no mark.

Redelmeier’s question to the buyer is simple. If a winery will not support sustainability, why should you support that winery?

Black Bank Hill: rainwater, compost, an Indigenous lens

Jonathan McLean, winemaker at Black Bank Hill, is working on a Master of Sustainability at Brock University. He is a member of the Mohawks at the Bay of Quinte, Bear Clan, reconnecting through his father’s line. He helped build the British Columbia sustainable winegrowing programme. In Ontario he found sustainability more of an afterthought than a goal.

In the Okanagan he later saw a missed chance: First Nations own a large share of vineyards there, including Nk’Mip Cellars in Osoyoos, yet the programme in British Columbia had not consulted them. He now works on a foundation that braids colonial science and Indigenous science, often called two-eyed seeing. That programme is still years away. He is careful not to take knowledge without giving something back.

At Black Bank Hill, cellar water and cleaning water come from rain. Solids and lees go back to the vineyard, not into the septic tank. Neighbourhood leaves become compost. In spring he mixes that with organic manure. He is building habitat for barn swallows and a medicine garden. He drums in the vines and holds ceremony before planting, to build empathy. In sustainability science, he says, empathy is what moves people toward better environmental behaviour.

Modern viticulture, he argues, has been squeezed down to pesticides, fertilisers and water. The property was once wetland. A vineyard is still a monoculture. His longer aim is a local community of growers who share tools and knowledge, including Indigenous governance.

What the buyer can do

Wineries bottle what they think will sell. Buyers still choose. Look for marks you trust: organic, biodynamic, or the green leaf of a sustainability programme, and know that those marks are not synonyms.

Lidija Biro writes about wine and travel on divine-vines.ca. DipWSET. Niagara-on-the-Lake, Ontario. First published June 2026 in Wines in Niagara. Republished here as a guest article, with one smaller photograph. The original photo essay remains on that page.