Wijn.org · Verdieping

Door groeiende internationale handel komen vanaf 1980 steeds meer overzeese wijnen op de Europese markt. Eerst vooral uit Californië. Na 1990 volgt een breed aanbod uit nieuwe wijnlanden. Smaak en prijs maken ze een sterke concurrent van vertrouwde Europese wijnen.

Californische wijnen zijn vaak te duur voor het grootwinkelbedrijf. Chili valt in een passende prijsklasse en wint snel marktaandeel. Na 1990 krijgt Zuid-Afrika een grote rol. Australië groeit gestaag, Argentinië volgt. Marokko is een nieuwkomer op het schap. Nieuw-Zeeland heeft weinig volume en prijzen die vaak te hoog zijn voor het Nederlandse grootwinkelbedrijf.

Veel wijnen uit nieuwe landen gebruiken dezelfde populaire druivenrassen en lijken in productie op elkaar. De keuze valt dan vooral op prijs en deels op emotie. Zuid-Afrikaanse wijnen zijn in Nederland erg populair om die beleving.

In nieuwe landen gelden minder strikte regels dan in de Europese Unie. Irrigeren mag, oogstmoment is vrijer, zuur mag worden bijgesteld en houtsmaak kan met houtkrullen in een zak in de wijn worden geïmiteerd, vergelijkbaar met een theezakje.

Frankrijk produceert tussen 55 en 60 miljoen hectoliter per jaar, meer dan een vijfde van de wereldproductie. Italië staat op de tweede plaats met ongeveer 55 miljoen hectoliter. Spanje levert rond 40 miljoen hectoliter. Spanje heeft het grootste wijngaardoppervlak ter wereld, maar lagere opbrengst per hectare.

Duitsland haalt ongeveer 10 miljoen hectoliter, Portugal tussen 6 en 7 miljoen. Bijna driekwart van de wereldwijde productie komt anno 2000 nog uit Europa. Ongeveer twintig procent komt uit Noord- en Zuid-Amerika.

Onder invloed van Franse wijnwetgeving groeide Europese regelgeving. Niet alleen productie moet aan strikte regels voldoen, ook verhandeling en etikettering.