Romeinse spoor

De Cabernet bestond waarschijnlijk al in de Romeinse tijd. Plinius de Oudere, 23 tot 79 na Christus, beschreef een druif, de biturigiaca, die veel overeenkomsten vertoont met de Cabernet. Later wordt de Bordeauxdruif als biturica beschreven en de Cabernet wordt nu nog plaatselijk als la bidure of vidure aangeduid. De pure wijn komt nooit in de handel. Hij zou te hard van smaak zijn.

Schil en oevers

De druif is als basis voor rode wijn even populair als de Chardonnay voor de witte wijn. Men herkent de wijnstok aan de kleine druiven met relatief dikke, harde schillen, die de wijn structuur en body geven en hem geschikt maken voor een lange rijping. De bladeren zijn donkergroen, middelgroot en vijf- tot zevenlobbig. In de noordelijke streek van Bordeaux is de wijn droog en streng, maar elegant. Op het veel warmere zuidelijk halfrond is de zwartebessensmaak nadrukkelijk aanwezig.

Ook binnen het Bordeauxgebied bestaan grote verschillen tussen de fruitsmaak van een jonge Bordeaux en de fluwelen rijkdom van een tien jaar oude Cru van een goed wijnjaar. Van oudsher komen de wijnen, die grotendeels van Cabernet worden gemaakt, van de linkeroever van de Gironde en van beroemde plaatsen in de Médoc. Deze wijnen zijn veel minder fruitig dan die van de rechteroever, die grotendeels van Merlot worden vervaardigd.

Buiten Frankrijk

In Zuid-Australië produceert men een fruitige wijn die een weelderig en muntachtig karakter heeft. In Chili maakt men wijn met een levendige fruitsmaak. De Zuid-Afrikaanse wijnen rijpen met behulp van houtspaanders en zijn doorgaans wat magerder. De Cabernet van de Californische wijnstreek heeft veel overeenkomsten met de Franse stijl. Deze wijnen kunnen zowel in kwaliteit als in prijs met de Bordeaux wedijveren. Hij moet echter minstens 51 procent wijn van de Cabernetdruif bevatten.